Poglądy Ellen White 2/9 - Służba uzdrawiania

„Moc Boża zstąpiła jakby potężny,

 

 

Namaszczanie olejkiem

 
 
Ellen White potwierdza rolę starszych w szczególnej modlitwie za chorych zgodnie z Listem Jakuba 5,14.15.
 
“Jeśli ktokolwiek wśród nas jest chory, nie hańbmy Boga idąc do ziemskich lekarzy, ale zwróćmy się do Boga Izraela. Jeśli podążymy za Jego wskazaniami (Jk 5,14.15) chorzy zostaną uzdrowieni“ (Ellen G. White,”Broadside 2”, 31 styczeń 1849). [Nota: Ellen White odwołuje się do praktyk medycznych XIX wieku, które były bardziej szkodliwe niż pomocne].
 
Modlitwie za chorymi Ellen White poświęca cały rozdział w książce „Śladami Wielkiego Lekarza“. Pomimo tego, że rozdział ten rozpoczyna się nawoływaniem do modlitwy i ogólnym omówieniem tego zagadnienia, to należy pamiętać, że wzorzec tutaj przedstawiony (starsi i olej) odnosi się przede wszystkim do obłożnie chorych wierzących. Skąd to wiemy?
 
Po pierwsze, na str 159 autorka pisze: „Słowo Boże mówi o specjalnej modlitwie o uzdrowienie chorego.“ Odnosi się ona do Listu Jakuba 5,14. W innym miejscu stwierdza: „Zalecenia z listu Jakuba mają być wykonywane kiedy osoba jest obłożnie chora… Namaszczenie nie powinno być stosowane przy każdej małej dolegliwości“ (Ellen G. White, „Pastoral Ministry”, 1995, str. 233).
 
Po drugie, Ellen White wypowiada się tak: „(Bóg) Wie, czy ten, za którego zdrowie zanoszona jest modlitwa, będzie w stanie przetrwać doświadczenia, jakie na niego przydą, kiedy będzie żył… jednak nie wszyscy chorzy bywają uzdrowieni. Zostają przeznaczeni na odpoczynek w Jezusie“ (str. 161). „Zabiegając o uzdrownienie nie należy zaniedbać uprządkowania swoich spraw i pozostawienia ich takimi, jakimi pragnęłoby się je widzieć przed śmiercią“ (str. 162).
 
W końcu stwierdza: „Jeśli utracimy drogą nam osobę, przyjmijmy ten kielich, pamiętając że ręka Boża podała go do naszych ust.“ (str. 162-163). Powyższe słowa zostały
spisane w odniesieniu do Listu Jakuba 5,14.15.
 
Modlitwa, podczas której następuje namaszczenie chorych przez starszych dotyczy jedynie zboru i grona wierzących. Nie jest to jednak jedyna sytuacja, w której należy się modlić. Skąd o tym wiemy? List Jakuba dotyczy lokalnego zboru i  Ellen White potwierdza to, że „namaszczenie zazwyczaj powinno być oferowane tylko zachowującym przykazania“ (Pastoral Ministry, str. 233). Ellen White i inni pionierzy adwentystyczni stosowali także inne wzorce modlitwy za chorymi, które wynikały bardziej z prowadzenia Ducha Świętego niż wypełniania jakiejś formuły. (Przeczytaj „Historie uzdrowień z czasów pionierów adwentowych 8/8“)
 
Ellen White czasami namaszczała chorych olejkiem zgodnie z zaleceniami z Listu Jakuba 5, 14.15. Oto przyklad:
 
„Zaraz po zakończeniu spotkania, siostra Meade, która cierpiała z powodu gorączki, poprosiła nas abyśmy się za nią pomodlili. Udaliśmy się do pokoju, brat Holt, Weeler, Stowell, James i ja. Po tym jak namaściłam ją olejem modliliśmy się za nią. Została uzdrowiona całkowicie i padła na podłogę pod wpływem mocy Bożej” (Ellen G. White, „Pastoral Ministry”, 1995, str. 234, 5MR 239).
 
 
Nakładanie rąk
 
 
Chociaż Ellen White namaszczała olejkiem to zazwyczaj także nakładała na chorych ręce, ufając obietnicy zapisanej w Ewangelii Marka 16,18.
 
„Obietnica Pana: „Na chorych ręce kłaść będą, a ci wyzdrowieją“ (Mar.16,18), jest tak samo godna zaufania dziś, jak była w dniach apostołów. Jest to przywilej dzieci Bożych i wiarą powinni chwytać się tego, co ta obietnica zawiera“ (Ellen G. White, „Śladami Wiekiego Lekarza“, str. 158).
 
„Siostra White modliła się za wielu chorych ludzi i oni doznawali uzdrowienia. Było wielu, bardzo wielu uzdrowionych, za których mój mąż i ja modliliśmy się, nakładaliśmy na nich ręce, zostawali oni uzdrowieni i uwielbiali Boga. Ale to nie ja dokonywałam cudu; zwracałam się do Tego, który jest Cudotwórcą, a on odpowiadał na moje modlitwy w nadzwyczajny sposób. Światło jego Ducha wypełniło pokój i niektórzy padli pod wpływem mocy Boga, tracąc swoją siłę. Ale ich serca i usta wypełnione były wielbieniem dla Boga“ (Ellen G. White, „Manuscript Releases“, Vol. 18, str. 372; Ms 159, 1907).
 
Czego dowiadujemy się z doświadczeń Ellen White względem modlitwy?
 
  • pomimo tego, że jej głównym powołaniem była służba prorocka to zawsze była gotowa, aby modlić się za chorych
  • wierzyła, że nakładanie rąk jest jednym z podstawowych zaleceń biblijnych (Hbr 6,2)
  • pomimo tego, że to ona nakładła ręce na chorych to jasno stwierdziła, że to Jezus jest tym, który uzdrawia
  • w trakcie modlitwy za chorymi czasami dochodziło do padania pod wpływem Bożej mocy
 
 
Modlitwa na co dzień dla każdego
 
 
Ellen White potwierdza rolę każdego wierzącego we wzajemnej modlitwie według Listu Jakuba 5,16.
 
„Wyznawajcie tedy grzechy jedni drugim i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wiele może usilna modlitwa sprawiedliwego (Jak. 5, 16). Chrystus jest tym samym współczującym lekarzem teraz, jakim był podczas swojej służby na ziemi. W Nim jest uzdrawiający balsam na każdą chorobę” (Ellen G. White, „The Faith I Live By” 1958, str. 315).
 
„Dlaczego nie praktykujemy wielkiej wiary w Boskiego Lekarza? Tak jak On działał dla paralityka, tak też zadziała dzisiaj dla tych, którzy przychodzą do niego po uzdrowienie. Mamy niesamowicie dużą potrzebę na więcej wiary. Jestem zaniepokojona gdyż widzę brak wiary wśród naszych ludzi. Musimy wejść do obecności Chrystusa, wierząc, że On uzdrowi nasze fizyczne i duchowe ułomności” (Ellen G. White, „Selected Messages 1”, str. 83-84).
 
Ellen White postrzegała modlitwę za chorych bardziej jako wstawienniczą rolę wszystkich wierzących (powszechne kapłaństwo – 1 Piotra 2,9) niż służbę wykonywaną przez kilku wybranych ze specjalnym darem czy uwierzytelnieniem. Modlitwa za chorych miała być szczególnie oferowana niewierzącym w kontekście ewangelizacji, tak jak to czynił Jezus i praktykowali apostołowie.
 
“Jezus upoważnił swój kościół do wykonywania takiej samej pracy jaką On wykonywał podczas swojej służby… Jego (Jezusa) uczniowie mają dzisiaj modlić się za chorymi tak samo jak dawni uczniowie” (Ellen G. White, „Review and Herald”, 9 czerwca 1904).
 
„Pastorzy nie powinni tylko „głosić Królestwo” ale także modlić się za cierpiących. Kiedy Zbawca wysłał uczniów aby głosili Słowo, dał im „moc uzdrawiania chorób”. Mieli oni „głosić Królestwo Boże i uzdrawiać”. Był to podwójny rozkaz, który otrzymali. Ten sam rozkaz jest dany naszym pastorom” (Ellen G. White, „Pastoral Ministry”, 1995, str. 232; AUCR, 20 lutego 1911).
 
„Każdy lekarz powinien wiedzieć jak w wierze modlić się za chorymi, a także zastosować odpowiednie leczenie” (Ellen G. White, “A Call to Medical Evangelism and Health Education”, str. 27).
 
“Kolporter przemieszczając się z miejsca na miejsce będzie spotykać wielu chorych…, powinien on w prostocie i w wierze modlić się za chorymi, kierując ich do wielkiego Lekarza” (Ellen G. White, “Christian Service”, 1925, str. 134; “Southern Watchman”,  20 listopada 1902).
 
„Członkowie kościoła powinni być szkoleni aby odwiedzać chorych. Kościoły są tak nauczone, że wcale nie czują odpowiedzialności za to, aby odwiedzać, mówić prawdę, modlić się ze sobą, a także jeden za drugiego, odwiedzać chorych, wspierać ich, okazywać współczucie i miłość, okazywać to, że w Chrystusie są (członkami jedni drugich) wspólnotą” (Ellen G. White, Pastoral Ministry, 1995, str. 232; 6MR 69).
 
 
 
Opracował: Matthew Britten
[Źródło: www.jadlodalnia.wordpress.com].
 
 
 
 
 
 

Autor artykułu: Matthew Britten

Dodane przez: Administrator | Opublikowano: 2012-09-30 | Kategoria: Czytelnia

Wyświetleń: 1497


Dodaj komentarz