Odzyskane dziedzictwo

W większości przypadków kościół nie korzysta z Bożych darów nauczając, że będziemy mieli do nich dostęp do

 

Zrozumienie kwestii duchowego dziedzictwa łączy się z odkryciem głębszego sensu zbawienia. Wielu wierzących nigdy nie wzrasta ponieważ nigdy nie słyszą że w chrześcijaństwie chodzi o coś znacznie więcej niż jedynie o fakt, że są grzesznikami zbawionymi z łaski. Nie chodzi jedynie o „porzucenie swojej przeszłości”, ale przede wszystkim o „budowanie na”. Ci, którzy wzrastają zrozumieli, że zamierzeniem Boga nie było tylko przebaczenie naszych grzechów przez krew Jezusa, chociaż tak się stało. Faktem jeszcze istotniejszym jest to, że przez krzyż Chrystusa zostaliśmy włączeni do Bożej rodziny dzięki czemu możemy żyć w bliskim związku z Ojcem w niebie. Apostoł Jan mówi: „Wszystkim tym jednak, którzy przyjęli (Słowo), dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego.” (J 1,12) Z oświadczenia tego wynika, że w wyniku związku z Bogiem stajemy się nie tylko Jego synami i córkami, ale także Jego dziedzicami. W Liście do Rzymian jest to wyraźnie przedstawione:

„Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi. Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w bojaźni, ale otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Jeżeli zaś jesteśmy dziećmi, to i dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po to, by też wspólnie mieć udział w chwale.” Rz 8,14-17

Fakt, że jesteśmy dziedzicami samego Boga stanowi niezwykłą nowinę. Nie wolno nam jednak spocząć na laurach i czerpać z tych wersetów jedynie zadowolenia. Słowa te są przede wszystkim zapowiedzią naszego potencjału w Bogu, z którego powinniśmy korzystać przez całe życie. Jan mówi, że mamy prawo stać się dziećmi Boga. (J1,12) Kiedy Bóg zaprasza nas do życia ze sobą to faktycznie zaprasza nas do procesu duchowego wzrostu, który jest mierzalny, gdyż w Jezusie Chrystusie mamy wzór jacy dokładnie powinniśmy być jako dzieci Boga. Czytamy o tym w Liście do Rzymian: „Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu braćmi.” Rz 8,29

Mamy prawo, by stać się takimi jak Chrystus, nasz starszy brat. Jesteśmy przeznaczeni do tego, aby być w pełni odnowionymi na obraz i podobieństwo Boga, przez którego zostaliśmy stworzeni.

Wraz ze zbawieniem powierzono nam misję, która w naturalny sposób powinna być wypełniana pod wpływem odnowionej tożsamości płynącej ze związku z Bogiem. W Liście do Efezjan czytamy: „Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili.” Ef 2,10

Uczynki nie mogą nas zbawić, ale bez owoców dobrych uczynków w naszym życiu nie ma dowodów na to że jesteśmy nowymi stworzeniami w Chrystusie. Tak jak Boży charakter objawia się w Jego dziełach, dowodem na to że jesteśmy przekształceni na Jego obraz i podobieństwo jest Jego charakter, który objawia się w tym co my robimy.

Na czym polegają dobre czyny? Łatwo jest sprowadzić nauczanie Jezusa do poziomu tego co po ludzku jest możliwe. Umiemy karmić biednych, rozdawać ubrania, odwiedzać ludzi potrzebujących (takie gesty są niezbędne w chrześcijańskim życiu), ale takie czyny nie są wyrazem w pełni efektywnej służby. Jezus używał terminu „dobre uczynki” zazwyczaj w odniesieniu do znaków i cudów, których dokonywał. Przygotował je także dla nas jako narzędzie pracy misyjnej. Jezus nie zajmował się konstruowaniem aparatów słuchowych, ani nie opracowywał szkoleń dla psów, opiekunów ludzi niewidomych. On zwyczajnie uzdrawiał głuchych i niewidomych. Te potężne wnioski dotyczące dobrych czynów płyną ze szczegółowego studium Ewangelii Jana. Historie tam opisane pokazują, że Jezus był Pomazańcem, Zbawicielem, ale także świadczą o Jego szczególnym związku z Ojcem tak jak opisał to Jan:

„Rzekł do Niego Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie – wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca.” J 14,8-12

Ci którzy uwierzą będą dokonywać znaków i cudów, a nawet większe rzeczy czynić będą. Oświadczenie Jezusa oznacza, że ci którzy uwierzą będą posiadać ten sam rodzaj związku z Ojcem i będą posiadali takie samo namaszczenie Ducha jakie On posiadał. To właśnie oznacza służyć tak jak Jezus. Dzięki Jego śmierci i zmartwychwstaniu również i my mamy dostęp do tego wszystkiego co było dostępne dla Niego, aby móc dokonywać dobrych czynów. Jezus prorokował, gdy powiedział swoim uczniom: “Jak Ojciec mnie posłał tak i Ja was posyłam.” J 20,21.

 

 

Bill Johnson

[Bill Johnson jest pastorem prężnego kościoła „Bethel” w Kalifornii.
Uznawany jest za jednego z najlepszych nauczycieli Biblii na świecie.
W języku polskim dostępne są jego trzy książki: “Kiedy niebo nawiedza ziemię”, “Królewski styl”, “Więcej nieba”].

 

 

 

 

 


 

 

Autor artykułu: Bill Johnson

Dodane przez: Administrator | Opublikowano: 2012-06-19 | Kategoria: Czytelnia

Wyświetleń: 553


Dodaj komentarz